Monthly Archives: Marzec 2012

Esthetic Education

Zwykły wpis

Kiedy basista Jurij Chustoczka i pianista Dmytro Szurow opuścili Okean Elzy, założyli własny zespół, do którego zaprosili Luisa Francka, belgijskiego reżysera i fotografa z Lodnynu. W ten sposób w Kijowie w 2004 roku powstało Esthetic Education, zespół grający alternatywnego rocka, wpisującego się w nurt indie. Swoją pierwszą płytę zatytułowali „Face Reading”.

Karierę zaczęli od występów na zachodzie: w Paryżu, Dublinie i Londynie. Londyński klub Spitz, w których zagrali koncert, umieścił nawet ich utwór „Horrible Disaster” na swojej płycie „Spitz Live 2”.

Horrible disaster

W kolejny latach nagrali mxi-singiel „Machine/Lice Us Alone” i wydali trzy teledyski. W tym samym czasie zagrali także koncert dla ponad stusiedemdziesięciotysięcznej publiczności: w kijowskim Pałacu Sportu wystąpili jako suport przed koncertem Moby’ego. Pojechali także na małe tournee do Serbii i Rosji. W 2006 roku wydali zapis koncertu z kijowskiego klubu „Ring”, a płytę tę zatytułowali „Live AT Ring”. Znalazły się tam ich stare utwory, ale także przygotowane już na nowy album. Poprzedził go kolejny singiel „Wasyl Wasylciw”, który poświęcili młodemu lwowskiemu muzykowi o takim właśnie nazwisku.

Warto odnotować, że „Machine” zajmowało pierwsze miejsca na listach przebojów na Ukrainie i w Rosji.

Machine 

Muzykę Esthetic Education z chęcią wykorzystywali producenci filmowi. I tak możemy ich usłyszeć w „Happy People” (reż. A. Szapiro), czy „Chottabycz” (reż. P. Toczylin), a w filmie „Orangelove” Alana Badojewa rozbrzmiał utwór „Unbelieveable”, który otwiera wydaną w 2007 roku płytę „Werewolf”.

Zagrali szereg koncertów, m. in. w petersburskim Maxidromie przed występem zespołu My Chemical Romance oraz wspólny koncert z rosyjską Zemfirą, z którą nawiązali współpracę.

Reklamy

Океан Ельзи – Okean Elzy

Zwykły wpis

Okean Elzy jest chyba najpopularniejszym zespołem na Ukrainie. Został założony we Lwowie w 1994 roku przez Swiatosława Wakarczuka (wtedy dziewiętnastoletniego studenta fizyki teoretycznej, który wziął na siebie śpiewanie, pisanie tekstów i komponowanie), perkusistę Denysa Hlinina, gitarzystę Pawla Hudimowa i basistę Jurija Chustoczkę. Muzykę Okeanu Elzy można określić jako liryczny pop-rock, który szybko zdobył rzesze fanów.

Chłopcy nie tracili czasu i w tym samym roku nagrali swoje pierwsze demo „DEMO 94-95” i w 1995 roku dali pierwszy poważny koncert przed budynkiem lwowskiej opery. Już rok później wypuścili maxi-signiel „Budynok zi skla”, po czym ruszyli w trasę koncertową po Ukrainie, ale dojechali także do Polski, a nawet Niemiec i Francji. Specyficzny wokal Wakarczuka bardzo szybko przysporzył zespołowi wiernych fanów. Okean Elzy brał udział w różnych festiwalach, a w Kijowie zagrał na jednej scenie z Deep Purple.

Океан Ельзи – Будинок зі скла

W 1998 roku muzycy opuścili Lwów na rzecz Kijowa i nagrali swoją pierwszą płytę: „Tam, de nas nema”. Piosenki, które znalazły się na niej, zajmowały pierwsze miejsca na listach przebojów. Okean Elzy dostał zaproszenie do telewizji, zagrał sporo koncertów na Ukrainie i wyruszył na podbój Rosji – skuteczny. Oprócz ciepłego przyjęcia, czekały tam na nich nagrody za klipy do piosenek „Tam, de nas nema” i „Sosny”.

Океан Ельзи – Сосни

Dwa lata później na świat przyszła kolejna płyta, pt. „Jananebibuw”, którą wydano jednocześnie na Ukrainie i w Rosji. Już po premierze płyty do zespołu dołączył klawiszowiec Dmytro Szurow, z którym nagrali w 2001 roku płytę „Model”. Krytyce twierdzą, że jest najlepszą w dorobku zespołu, który został wówczas ogłoszony najlepszym zespołem, a „Model” najlepszym albumem roku. W tym roku wzięli także udział w kampanii reklamowej Pepsi.

Kolejne wydawnictwo to płyta „Supersymetrija”, która pojawiła się w 2003 roku i od razu pobiła rekord: jest pierwszym albumem na Ukrainie, który uzyskał status platynowej płyty. Jej tytuł jest ściśle związany z pracą naukową Wakarczuka.

Океан Ельзи – Холодно

W 2004 roku zespół opuścili Jurij Chustoczka i Dmytro Szurow, którzy założyli zespół Esthetic Education. Oprócz nich odszedł także Pawlo Hudimow, który zasugerował, jakoby te zmiany odbyły się z inicjatywy Wakarczuka. W tym samym roku wolne miejsca w zespole zajęli basista Denys Dydko (jeden z lepszych ukraińskich jazzmanów) i serbski klawiszowiec Miłosz Jelicz, który wspierał już Okean Elzy podczas trasy koncertowej „Tichy okean”. Niedługo później dołączył do nich Petro Czerniawskij, nazywany ukraińskim Jimim Hendrixem i w tym składzie nagrali album „Gloria”, który już pierwszego dnia okrył się platyną. W ciągu sześciu godzin sprzedano 106 tysięcy egzemplarzy płyty.

Океан Эльзи – Без бою

„Dolce Vita” to kolejna płyta, która premierę swoją miała w 2010 roku. Kolejny raz okazała się sporym sukcesem, a jako bonus dołączona do niej aranżację ludowej pieśni „Oj, czyj to kin’ stoit’”, której fragment mogliśmy usłyszeć w filmie „Ogniem i mieczem”.

Океан Ельзи – Ой, чий там кінь стоїть

Okean Elzy to nie tylko muzyka, ale i działania społeczne. Dochód ze sprzedaży singla „Weseli czasy” przeznaczyli na pomoc jednemu z dziecięcych szpitali na Ukrainie. W 2008 roku zagrali charytatywny koncert w Kosowie dla wszystkich, którzy działają na rzecz pokoju.

 

Ich popularność na Ukrainie jest swego rodzaju fenomenem: na ich koncertach zawsze są tłumy, a płyty sprzedają się w imponujących ilościach.

 

Руслана – Rusłana

Zwykły wpis

Rusłana Stepaniwna Łyżyczko, znana po prostu jako Rusłana, urodziła się w 1973 roku we Lwowie. Karierę rozpoczęła jeszcze w szkole, w zespołach Orion i Posmiszka. Ukończyła Lwowską Narodową Akademię Muzyczną na wydziale dyrygentury. Brała też lekcje komponowania, śpiewu i fortepianu. W ten sposób uzyskała zawód dyrygentki orkiestry symfonicznej.

W 1993 roku zaczęła się jej „dorosła” kariera: została wówczas laureatką dwóch ogólnoukraińskich festiwali: „Czerwona Ruta” i „Taras Bulba”. W następnym roku razem z Oleksandrem Ksenofontowem – jej późniejszym mężem – otworzyła studio radiowe, w którym nagrywała reklamy, m. in. dla firm Oriflame czy Coca-Cola. W 1994 roku wygrała Grand Prix w telewizyjnym konkursie „Melodia”, a w 1996 r. zajęła pierwsze miejsce na Międzynarodowym Festiwalu Sztuk „Słowiański Bazar” w Witebsku na Białorusi. W tym samym roku rozpoczęła pracę nad projektem „Dzwinkyj Witer”. Pierwszym etapem tego projektu był utwór „Ty” i teledysk do niego.

http://www.youtube.com/watch?v=1HRZreFrfWc

Rok 1996 był dla Rusłany bardzo szczęśliwy. Oprócz nagrania wspomnianej już piosenki „Ty”, została laureatką plebiscytu „Ljudyna roku” w kategorii „Zirka estrady”, czyli gwiazda estrady. Kolejny rok również okazał się sukcesem: Rusłana wygrała festiwal „Tawrijski ihry” oraz została laureatką narodowego koncertu „Pisnia roku 1997” w kategorii ukraińskiej muzyki popularnej. Pod koniec roku zorganizowała także świąteczny koncert „Rizdwo z Rusłanoju”, podczas którego zaprezentowała animowany film „Balada pro princesy”. Zdobyła też tytuł „wybitnej lwowianki roku”.

„Myt’ wesny” to tytuł płyty, jaką Rusłana wydała w 1998 roku. Jej utwór „Switanok” zdobył wówczas nagrodę „Zolotego Żar-ptica” w kategorii najlepszej piosenki roku. W drugiej połowie 1998 roku Rusłana zagrała trasę koncertową w ukraińskich zamkach, zwracając uwagę na potrzebę ich renowacji. W rezultacie jeden z nich został odnowiony.

W 2000 roku Rusłana zakończyła projekt „Dzwinkyj witer” i zajęła się drugim, do którego inspiracją stała się Huculszczyzna i jej muzyka. Pierwszym singlem nagranym w ramach tego projektu był utwór „Znaju ja”.

http://www.youtube.com/watch?v=aLLcJv2dGmc&ob=av2n

Nowy album zatytułowany „Dyki tańci” przyszedł na świat w 2003 roku i od razu stał się najlepiej sprzedającą się płytą na Ukrainie. W utworach, które znalazły się na tej płycie, można usłyszeć wpływy folkloru huculskiego, który połączono z nowoczesną muzyką pop i rock. Z tytułowym utworem Rusłana pojechała do Stambułu i wystąpiła na Eurowizji. Piosenka „Wilde dances” zajęła wtedy pierwsze miejsce, do czego przyczyniły się także działania PR: Rusłana uczyła dziennikarzy grać na trombicie, ludowym instrumencie ukraińskim.

Całą Ukraina oszalała na punkcie Rusłany dzięki wygranej. Prezydent Leonid Kuczma wydał dekret, w którym nadał Rusłanie tytuł Narodowej Artystki Ukrainy. Jej mąż i producent muzyczny Oleksandr Ksenofotow został ogłoszony Zasłużonym Artystą, Irina Mazur (choreograf finałowego występu) –  Honorowego Artysty Ukrainy. Gabinet Ministrów wręczył Rusłanie pamiątkowy medal za „znaczący wkład w rozwój muzyki ukraińskiej”. Z kolei w Las Vegas Witalij Kliczko wręczył jej „World Music Award” za sprzedaż albumu „Wilde dances”.

Rusłana miała też polityczny epizod: w 2006 roku została deputowaną ukraińskiego parlamentu.

W 2008 roku nagrała płytę „Wild Energy”, a obecnie promuje Euro 2012 piosenką „Dawaj, hraj!”.

Фліт – Flit

Zwykły wpis

Flit (Фліт) to ukraiński zespół rockowy, powstały w 2001 roku w Iwano-Frankowsku. Został założony przez pięciu chłopaków: Wołodymyra Nowikowa, Witalij Bieliakowa, Andrija Markiwa, Michajła Kopijewskiego i Jurija Czornego. Nazwą zaczerpnęli ze słownika angielsko-ukraińskiego, a swoją muzykę określają jako „inteligentny punk rock”.

Zanim wydali pierwszą płytę, z zespołu odszedł Jurij Czornyj, którego zastąpił Igor Ozarko. Płyta ujrzała światło dzienne w 2003 roku, a nosiła tytuł „Світ такий…” („Taki świat…”). Z tej właśnie płyty pochodzi największy przebój zespołu, czy „Jiżaczok”, piosenka o smutnym losie jeżyka. To właśnie ten utwór zagwarantował chłopakom popularności nie tylko na Ukrainie, ale także poza jej granicami, między innymi w Polsce. Jeż stał się symbolem grupy i jego podobizna widnieje na ich pierwszej płycie.

Їжачок

W 2006 rokuFlit wydał swoją drugą płytę, zatytułowaną „Zanykaj”, o której muzycy mówili w ten sposób:

„Zmysłowe piosenki, romantyczna wzniosłość, wolność wyboru, muzyczne refleksje na temat miłości, życia i wartości moralnych ludzkości. Jednym słowem – „Flit”, jakiego jeszcze nie znacie”

Na okładce plyty tym razem zagościły dwa jeże.

Моя планета

Rok później (dokładnie 16 czerwca 2007 r.) Flit zagrał wielki solowy koncert w swoim rodzinnym mieście Iwano-Frankowsku. Zapis tej imprezy znalazł się na DVD, na którym można było też znaleźć teledyski, zdjęcia i wywiady z członkami zespołu. Podczas kolejnej trasy koncertowej muzycy zaprezentowali singiel promujący kolejną płytę – utwór „Łaju sebe”.

Лаю себе

Zanim jednak wydano nową płytę, Flit wziął udział w projekcie „Фолк-music” („Folk-music”), którego celem było spopularyzowanie muzyki ludowej. Grupa Wowy Nowikowa przygotowała własną interpretację krymskiej pieśni „P’je czumak, p’je”, która zdobyła tytuł „Utworu tygodnia”. Piosenka znalazła się na płycie „Odnoznaczno!”, która wyszła w 2009 roku. Przez jej twórców została uznana za najlepszą, najbardziej dojrzałą i w pełni dopracowaną.

W 2010 roku z zespołu odszedł Igor Ozarko, a jego miejsce zajął Wołodymir Korczak. W tym składzie muzycy nagrali nową piosenkę, „Kochaj mene”, do której zaprosili Andrija „Kuźmę” Kuzmeńkę, wokalistę zespołu Skriabin.

Фліт і Кузьма-Кохай мене

Niedługo później zespół opuścił Wołodymir Nowikow, co było sporym zaskoczeniem dla fanów. Nie zerwał jednak kontaktów z kolegami, ale obiecał z nimi współpracować. Na swojego zastępcę wybrał Jurija Popowa, z którym zespół nagrał „Zamaniujut’ oczi” i który jeszcze w tym samym roku odszedł z zespołu. W tym samym roku, po nagraniu teledysku do wspomnianego utworu, Flit opuścił Michajło Kopijewskij, który postanowił skupić się na innego rodzaju działalności. Na swoje miejsce polecił Anatalija Blendycha. Z pierwotnego składu został tylko Andrij Markiw, który obecnie pełni funkcję głównego wokalisty i gitarzysty. Razem z nim grają także Wołodymyr Korczak (perkusja), Jurij Gońskij (gitara) i Anatalij Blendych (bas). W tym składzie zagrali w lutym we wrocławskim Łykendzie i nagrali utwór „Anhely posered nas”.

Ангели Посеред Нас

W 2012 roku Flit napisał piosenkę biorącą udział w konkursie na hymn Euro 2012. „Peremohy czas” bierze także udział w kampanii „Kibicuj po ukraińsku!”. Ponieważ mistrzostwa odbywają się we współpracy z Polską, do udziału w nagraniach Flit zaprosił zespół Wilki.